யாழ் ஆயர் நியமனம்: உண்மை, ஊகம் மற்றும் ஊடகப் பொறுப்பு

Dr. தேவநாயகம் தேவானந்த் 

யாழ் ஆயர் நியமனம்

யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆயராக பேரருட்திரு அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகம் நியமிக்கப்பட்டமை, வடக்கு கத்தோலிக்க சமூகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ள முக்கியமான திருஅவை நிகழ்வாகும். போரின் நீண்டகால தாக்கங்களையும் சமூக மாற்றங்களையும் எதிர்கொண்டு வரும் ஒரு பிரதேசத்தில் ஆன்மீகத் தலைமை ஏற்கும் இந்நியமனம், புதிய எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் சமூகப் பொறுப்புகளுக்கும் வழி திறக்கிறது.

இந்நியமனம் தொடர்பாக ஆதரவு, எதிர்பார்ப்பு, விமர்சனம் மற்றும் பல்வேறு கருத்துகள் வெளிப்படுவது இயல்பான ஒன்றாகும். இருப்பினும், இவ்வாறான உணர்வுபூர்வமான விடயங்கள் குறித்து எழுதும் ஊடகங்களும் கருத்தாளர்களும் உண்மைத் தகவல்கள், நம்பகமான ஆதாரங்கள், சமநிலை அணுகுமுறை மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகளின் விளக்கங்கள் ஆகியவற்றிற்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும். கேள்விகளை எழுப்புவது ஜனநாயக உரிமையாக இருந்தாலும், உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்களை உண்மைகளாக முன்வைப்பது பொறுப்பான செய்தியியலாகாது.

இது பற்றி அண்மையில் பிராந்தியப்பத்திரிகையில் மூத்த பத்திரிகையாளர் கட்டுரையொன்றையும் எழுதியிருந்தார் அது பற்றிய விவாதமாக இந்தக்கட்டுரை அமைகிறது. 

அதிகாரபூர்வமாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்கள்

2026 ஜூன் 29 அன்று திருத்தந்தை லியோ XIV, யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் ஆயராகப் பணியாற்றிய பேரருட்திரு ஜஸ்ரின் பேர்னாட் ஞானப்பிரகாசம் சமர்ப்பித்த விலகலை ஏற்றுக்கொண்டார். அதே நாளில், கொழும்பு உயர்மறைமாவட்டத்தின் துணை ஆயராகவும் மட்டக்களப்பு மறைமாவட்டத்தின் அப்போஸ்தலிக்க நிர்வாகியாகவும் பணியாற்றிய பேரருட்திரு அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகத்தை யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆயராக நியமித்தார். இதுவே வத்திக்கானின் அதிகாரபூர்வ அறிவிப்பின் மூலம் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய முதன்மைத் தகவலாகும்.

ஆயர் அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகம் 1966 செப்டம்பர் 23 அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்தவர். யாழ்ப்பாண புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் பெரிய குருமடத்தில் மெய்யியல் கல்வியையும், கண்டி தேசிய குருமடத்தில் இறையியல் கல்வியையும் பெற்றார். 2000ஆம் ஆண்டு கொழும்பு உயர்மறைமாவட்டத்திற்காக அருட்பணியாளராகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்ட அவர், 2020ஆம் ஆண்டு கொழும்பின் துணை ஆயராக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் மட்டக்களப்பு மறைமாவட்டத்தின் அப்போஸ்தலிக்க நிர்வாகியாகவும் இலங்கை கத்தோலிக்க ஆயர் பேரவையின் பொதுச் செயலாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.

யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் நிர்வாக எல்லைகளில் யாழ்ப்பாணம், தீவகம், வடமராட்சி, இளவாலை ஆகிய பகுதிகளுடன் கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மறைக்கோட்டங்களும் உள்ளடங்குகின்றன. எனவே, போரால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள், காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள், இடம்பெயர்ந்த மக்கள், நில உரிமைப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும் சமூகங்கள் மற்றும் நீண்டகால சமூக நீதிக் கோரிக்கைகளுடன் வாழும் மக்களுக்கான ஆன்மீக மற்றும் சமூகப் பொறுப்பும் புதிய ஆயரின் பணியுடன் தொடர்புடையதாகும்.

இவையே தற்போதைய நிலையில் அதிகாரபூர்வமாகவும் சுயாதீனமாகவும் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய மையத் தகவல்களாகும். இதற்குப் புறம்பாக முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகள், கருத்துகள் மற்றும் ஊகங்கள் தனித்தனியாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும்.

உள்ளூர் பிரதிநிதித்துவம் குறித்த வாதம் சரியானதா?

புதிய ஆயர் அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகம் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர் என்பதால், அவர் உள்ளூர் சமூகத்தின் மொழி, பண்பாடு மற்றும் வாழ்வியல் சூழலுக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவர் என்ற தோற்றத்தை உருவாக்குவது உண்மைக்குப் பொருந்தாது. அவரது பின்னணி குறித்த இந்த அடிப்படைத் தகவலைப் புறக்கணித்து, “யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் நியமிக்கப்படவில்லை” என்ற வகையில் வாதிடுவது தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

ஒருவர் தற்போது எந்த மறைமாவட்டத்தில் பணியாற்றுகிறார் என்பதையும், அவர் பிறந்து வளர்ந்த சமூக அடையாளத்தையும் ஊடகம் தெளிவாக வேறுபடுத்திக் காட்ட வேண்டும். ஆயர் அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகம் கொழும்பு உயர்மறைமாவட்டத்தில் பணியாற்றியிருந்தாலும், அவரது பிறப்பு, ஆரம்ப வாழ்க்கை மற்றும் கல்விப் பின்னணி யாழ்ப்பாணத்துடன் தொடர்புடையவை. எனவே, உள்ளூர் மொழி மற்றும் பண்பாட்டை அறியாத வெளிப்புற நபர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார் என்ற கருத்து துல்லியமானதல்ல.

அதேவேளை, ஒரு ஆயரின் தகுதியை அவர் எந்த மறைமாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அருட்தந்தை என்பதன் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. அவரது ஆன்மீகத் தலைமை, நிர்வாக அனுபவம், சமூகப் புரிதல், மக்களுடன் உரையாடும் திறன் மற்றும் போரால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் தேவைகளுக்கு அவர் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறார் என்பவற்றின் அடிப்படையிலேயே மதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டும்.

எனவே, விவாதத்தின் மையம் “அவர் உள்ளூரைச் சேர்ந்தவரா?” என்பதல்ல. மாறாக, யாழ்ப்பாண மறைமாவட்ட மக்களின் ஆன்மீக, சமூக மற்றும் மனிதநேயத் தேவைகளை அவர் எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப் போகிறார் என்பதே பொருத்தமான செய்தியியல் கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.

“95 சதவீத அதிருப்தி” என்ற கூற்றின் ஆதாரம் என்ன?

“யாழ்ப்பாண மறைமாவட்ட அருட்தந்தையர்களில் 95 சதவீதமானோர் இந்த நியமனத்தில் அதிருப்தியடைந்துள்ளனர்” என்ற கூற்று, கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள மிக முக்கியமான எண்ணியல் குற்றச்சாட்டாகும்.  சதவீதத் தகவல் செய்தியாக வெளியிடப்படும் போது, அதன் தரவுமூலம், மாதிரி அளவு, தகவல் சேகரிப்பு முறை மற்றும் காலப்பகுதி தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

இந்த எண்ணிக்கை எந்தக் கருத்துக் கணிப்பின் அடிப்படையில் பெறப்பட்டது? மறைமாவட்டத்தில் உள்ள மொத்த அருட்தந்தையர்களில் எத்தனை பேரிடம் கருத்து கேட்கப்பட்டது? கேள்விகள் எழுத்துமூலமாகவா, தொலைபேசி வழியாகவா அல்லது நேரடி நேர்காணல்களிலா முன்வைக்கப்பட்டன? பதிலளித்தவர்கள் தமது பெயர்களை வெளியிட அனுமதித்தார்களா? கருத்துக் கணிப்பு சுயாதீனமாக மேற்கொள்ளப்பட்டதா?

இத்தகைய அடிப்படைத் தகவல்கள் வழங்கப்படாத நிலையில், “95 சதவீதம்” என்ற எண்ணிக்கையை நம்பகமான செய்தியியல் தரவாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அது ஒரு தரப்பின் மதிப்பீடு, வதந்தி அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் மொழியாக இருக்கலாம்.

சில அருட்தந்தையர்களும் பொதுநிலையினரும் நியமனம் தொடர்பாக அதிருப்தி அல்லது கவலை வெளியிட்டிருக்கலாம். அதனைச் செய்தியாகப் பதிவு செய்யலாம். ஆனால் “சிலர் அதிருப்தி தெரிவித்துள்ளனர்” என்ற தகவலுக்கும், “95 சதவீதமானோர் எதிர்க்கின்றனர்” என்ற கூற்றுக்கும் இடையில் பாரிய செய்தியியல் வேறுபாடு உள்ளது. முதலாவது ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இரண்டாவது முழு சமூகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எண்ணியல் முடிவாக அமைகிறது. எனவே அதற்குக் கடுமையான ஆதாரச் சரிபார்ப்பு அவசியம்.

கர்தினாலின் அழுத்தம் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள்

“கர்தினால் மல்கம் ரஞ்சித் தனிப்பட்ட முறையில் இந்த நியமனத்திற்கான உத்தியை வகுத்தார்”, “அவரது அழுத்தத்தினால் வத்திக்கான் இந்நியமனத்தை மேற்கொண்டது”, “தமிழ் அருட்தந்தையர்களின் சர்வதேசச் செயற்பாடுகளைத் தடுப்பதே அவரது நோக்கம்” என்பன சாதாரண விமர்சனங்கள் அல்ல. அவை ஒரு மதத் தலைவரின் நேர்மை, அதிகாரப் பயன்பாடு மற்றும் அரசியல் நோக்கம் தொடர்பான பாரதூரமான குற்றச்சாட்டுகளாகும்.

இவ்வாறான குற்றச்சாட்டுகளை உண்மைகளாக வெளியிடுவதற்கு, வத்திக்கானுக்கோ அப்போஸ்தலிக்கத் தூதரகத்திற்கோ அனுப்பப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கடிதங்களின் நகல்கள், கையெழுத்திட்டவர்களின் விவரங்கள், அதிகாரபூர்வ பதில்கள், நியமன நடைமுறையுடன் தொடர்புடையவர்களின் பதிவுசெய்யப்பட்ட சாட்சியங்கள், நேரடி பரிந்துரைகள் அல்லது சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகளின் விளக்கங்கள் போன்ற ஆதாரங்கள் தேவை.

இத்தகைய ஆதாரங்கள் இல்லாத நிலையில், ஒருவரின் “உள்நோக்கம்” குறித்து செய்தியாளர் உறுதியான முடிவு வழங்குவது முறையல்ல. தேவையானபோது, “சில அருட்தந்தையர்கள் இவ்வாறு சந்தேகிக்கின்றனர்; ஆனால் இந்தக் குற்றச்சாட்டைச் சுயாதீனமாக உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை” என்று தெளிவாக எழுத வேண்டும். இது குற்றச்சாட்டை மறைப்பதுமல்ல; உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவலை உண்மையாகக் காட்டாமல் வாசகரிடம் நேர்மையாக இருப்பதாகும்.

இரகசிய நடைமுறையும் வெளிப்படைத்தன்மைக் கேள்வியும்

கத்தோலிக்க திருஅவையின் ஆயர் நியமன நடைமுறைகள் பொதுவாக இரகசியமாக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. அப்போஸ்தலிக்கத் தூதர், ஆயர்கள், அருட்தந்தையர்கள், துறவிகள் மற்றும் பொருத்தமான பொதுநிலையினரிடமிருந்து கருத்துகள் பெறப்படலாம். அந்தக் கருத்துகளின் அடிப்படையில் பரிந்துரைகள் தயாரிக்கப்படலாம். எனினும், இறுதி நியமன அதிகாரம் திருத்தந்தைக்குரியது.

இந்த இரகசிய நடைமுறையை விமர்சித்து, “உள்ளூர் மக்களின் கருத்துகள் போதுமான அளவில் கேட்கப்பட்டனவா?”, “மறைமாவட்ட அருட்தந்தையர்களின் கருத்துகள் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கப்பட்டன?”, “இணைநடை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மைக்கான இன்றைய எதிர்பார்ப்புகள் இந்த நடைமுறையில் இடம்பிடித்தனவா?” என்ற கேள்விகளை ஊடகம் எழுப்பலாம்.

ஆனால் நியமன நடைமுறை இரகசியமானது என்பதையே ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் சதிக்கான ஆதாரமாகக் காட்ட முடியாது. இரகசியம் கேள்விக்குரியதாக இருக்கலாம்; அது தானாகவே குற்றத்தை நிரூபிப்பதில்லை.

செய்தி, கருத்து மற்றும் பிரசாரம்

இந்தக் கட்டுரை, அது நியமனத்தை எதிர்க்கும் வலுவான கருத்துக் கட்டுரை அல்லது பிரசாரத் தன்மை கொண்ட எழுத்தாகவே அமைகிறது. கருத்துக் கட்டுரைக்கு தெளிவான நிலைப்பாடு இருக்கலாம். எழுத்தாளர் ஒரு நியமனத்தை ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ உரிமையுடையவர்.

ஆனால் கருத்துக் கட்டுரைக்கும் உண்மைச் சரிபார்ப்பு அவசியம். கருத்து என்பது ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளை உருவாக்குவதற்கான உரிமம் அல்ல. உண்மைகள், குற்றச்சாட்டுகள், கருத்துகள் மற்றும் ஊகங்கள் தெளிவாகப் பிரித்துக் காட்டப்பட வேண்டும்.

“பெரும் குற்றம்”, “காய் நகர்த்தல்”, “ஒடுக்குவதற்கான உத்தி”, “அரச கட்டமைப்புடன் ஒத்துழைப்பு”, “தனி ஆதிக்கம்” மற்றும் “பரிசுத்த ஆவியின் மெய்ப்பொருளை மடைமாற்றுதல்” போன்ற சொற்கள் வாசகரின் உணர்ச்சியைத் தூண்டக்கூடியவை. ஆனால் இவை விசாரணையின் முடிவாக அல்லாமல், ஏற்கெனவே தீர்ப்பளித்த மொழியாக அமைந்துள்ளன.

கட்டுரையின் ஆரம்பத்திலேயே புதிய ஆயர் பதவியை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துவது, குற்றச்சாட்டுகள் முழுமையாகச் சரிபார்க்கப்படுவதற்கு முன்பே தீர்ப்பையும் தண்டனையையும் முன்வைப்பதாகிறது. இது இயற்கை நீதிக்கும் சமநிலையான செய்தியியல் அணுகுமுறைக்கும் பொருந்தாது.

மத நம்பிக்கைகளை செய்தியில் கையாளுதல்

ஆயர் நியமனம் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்தலால் நடைபெறுகிறது என்பது கத்தோலிக்க விசுவாசத்தின் இறையியல் நம்பிக்கையாகும். இதனை அறிவியல் அல்லது ஆவண ரீதியான உண்மைச் சரிபார்ப்புக்கு உட்படுத்த முடியாது.

எனவே, ஒரு செய்தி அறிக்கையில், “கத்தோலிக்க விசுவாசத்தின்படி, இத்தகைய நியமனங்கள் பரிசுத்த ஆவியின் வழிநடத்தலுடன் நடைபெறுவதாக நம்பப்படுகிறது” என்று குறிப்பிடுவது துல்லியமான அணுகுமுறையாகும்.

ஆனால் “இந்த நியமனம் பரிசுத்த ஆவிக்கு இழைக்கப்பட்ட குற்றம்” என்று செய்தியாளர் தாமே அறிவிப்பது பொருத்தமல்ல. அது ஒரு மதத் தலைவர், இறையியலாளர் அல்லது கருத்தாளரின் தனிப்பட்ட மதிப்பீடாக இருந்தால், அந்த நபரின் பெயருடனும் பின்னணியுடனும் மேற்கோள் காட்டப்பட வேண்டும்.

மத நம்பிக்கையை அரசியல் குற்றச்சாட்டை நிரூபிக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது, உண்மையைத் தெளிவுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக விவாதத்தை உணர்ச்சிமயமாக்கும் அபாயம் கொண்டது.

விடுதலை இறையியலைத் துல்லியமாக விளக்குதல்

ஏழைகள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அநீதிக்குள்ளானவர்களுடன் நிற்பது கிறிஸ்தவ சமூகப் போதனையின் முக்கியமான கூறாகும். அதேவேளை, “விடுதலை இறையியல்” என்பது வரலாறு, அரசியல், சமூக நீதி மற்றும் இறையியல் சிந்தனைகளை இணைக்கும் பல்வேறு அணுகுமுறைகளைக் கொண்ட ஓர் இறையியல் இயக்கமாகும்.

எனவே, “விடுதலை இறையியல் கத்தோலிக்க திருஅவையின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளில் ஒன்று” என்று பொதுவாக அறிவிப்பது முழுமையான துல்லியத்தைக் கொண்டதாக இருக்காது. அதன் சமூக நீதிசார் பங்களிப்புகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ள போதிலும், அதன் சில அரசியல் மற்றும் முறையியல் வடிவங்கள் குறித்து திருஅவை எச்சரிக்கைகளையும் முன்வைத்துள்ளது.

கட்டுரையாளர்,  இத்தகைய இறையியல் கருத்துகளை எளிமைப்படுத்தி அரசியல் வாதத்திற்கு ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தாமல், தகுதியுள்ள இறையியலாளர்கள் மற்றும் திருஅவை ஆவணங்களின் விளக்கங்களுடன் வாசகருக்கு முன்வைக்க வேண்டும்.

குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட தரப்பின் பதிலளிக்கும் உரிமை

கர்தினால் மல்கம் ரஞ்சித், புதிய ஆயர் அன்ரன் ரஞ்சித் பிள்ளைநாயகம், முன்னாள் ஆயர் ஜஸ்ரின் ஞானப்பிரகாசம் மற்றும் வத்திக்கானின் கொழும்பு பிரதிநிதி ஆகியோர் தொடர்பாக அசல் கட்டுரை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பல குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கிறது. ஆனால் இவர்களிடம் விளக்கம் கோரப்பட்டதா என்பது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை.

குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட தரப்பிடம் பதில் கோருவது செய்தியியல் நெறிமுறையின் அடிப்படை அம்சமாகும். அவர்கள் பதிலளிக்க மறுத்திருந்தால், “கருத்துக் கேட்கப்பட்டபோதும் பதில் கிடைக்கவில்லை” என்று பதிவு செய்ய வேண்டும். பதில் அளிக்கப்பட்டிருந்தால், அதனை உரிய அளவில் வெளியிட வேண்டும்.

ஒரு தரப்பின் குற்றச்சாட்டுகளை விரிவாக வெளியிட்டு, மறுபக்கத்தின் விளக்கத்தை முற்றாகத் தவிர்ப்பது சமநிலை செய்தியியல் அல்ல. பதிலளிக்கும் உரிமை என்பது குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக மட்டும் அல்ல; வாசகர் முழுமையான தகவலைப் பெற்று தமது முடிவை எடுப்பதற்கான உரிமையையும் பாதுகாக்கிறது.

ஆதாரம், சமநிலை மற்றும் பொதுநலப் பொறுப்பு

பொறுப்பான செய்தியியல், தகவல்களை வெளியிடுவதற்கு முன் அவற்றைச் சரிபார்க்க வேண்டும். இயன்றவரை மூல ஆவணங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். பெயர் வெளியிடாத தகவல் மூலங்களின் கூற்றுகளை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஆதாரங்களுடன் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். செய்தியின் சமூக, அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுச் சூழலை விளக்க வேண்டும்.

அதேவேளை, செய்தியால் தனிநபர்களுக்கும் சமூகங்களுக்கும் ஏற்படக்கூடிய தேவையற்ற பாதிப்பைக் குறைப்பதும் ஊடகத்தின் கடமையாகும். தவறான தகவல் வெளியிடப்பட்டால், அதனை மறைக்காமல் விரைவாகவும் வெளிப்படையாகவும் திருத்த வேண்டும்.

யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆயர் நியமனம் தொடர்பாகக் கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புவது நியாயமானது. ஆனால் அவை ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் ஆராயப்பட வேண்டும். உண்மை, கருத்து, குற்றச்சாட்டு மற்றும் ஊகம் ஆகியவற்றைத் தெளிவாகப் பிரித்து வழங்கும் ஊடகமே சமூகத்தின் நம்பிக்கையைப் பெறும்.

உணர்ச்சியைத் தூண்டும் தலைப்புகளைக் காட்டிலும், உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்களே செய்தியின் மையமாக இருக்க வேண்டும். அதிகாரத்தையும் மதத் தலைமையையும் கேள்விக்குட்படுத்துவது ஊடகத்தின் பொறுப்பு; அதேவேளை, ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து தனிநபர்களையும் சமூகத்தையும் பாதுகாப்பதும் அதே ஊடகத்தின் அறப்பொறுப்பாகும்.

முடிவாக..... 

இந்தக் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து கவலைகளையும் ஆதாரமற்றவை என ஒரே நேரத்தில் நிராகரிக்க முடியாது. யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆயர் நியமனம் தொடர்பாகப் பொதுநல முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல கேள்விகள் எழுகின்றன. போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்கள் புதிய ஆயரின் மேய்ப்புப் பணியில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கும், காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள், நிலங்களை இழந்த குடும்பங்கள், போரில் உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரும் மக்கள் மற்றும் நீண்டகாலமாக நீதியை எதிர்பார்த்து நிற்கும் சமூகங்களுடன் அவர் எவ்வாறு பயணிப்பார் என்பவை விசாரிக்கப்பட வேண்டிய விடயங்களாகும்.

அதேபோன்று, தமிழ் மக்களின் மொழி, பண்பாடு, மத மரபுகள், சமூக உணர்வுகள் மற்றும் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு புதிய ஆயர் எவ்வாறு இடமளிப்பார் என்பதும் முக்கியமான பொதுக் கேள்வியாகும். ஆயர் நியமன நடைமுறையில் உள்ளூர் அருட்தந்தையர்கள், பொதுநிலையினர் மற்றும் மறைமாவட்ட மக்களின் கருத்துகள் போதுமான அளவில் பெறப்பட்டனவா என்பதையும் ஊடகங்கள் ஆராயலாம். திருஅவையின் இரகசிய நிர்வாக நடைமுறைக்கும், இன்றைய உலகம் வலியுறுத்தும் இணைநடை, வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றிற்கும் இடையில் எவ்வாறு சமநிலை ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதும் பரந்த விவாதத்திற்குரியது.

இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புவது ஊடகத்தின் உரிமையும் பொறுப்புமாகும். ஆனால் கேள்விகளுக்கான உறுதியான பதில்கள் கிடைக்காத நிலையில், எழுத்தாளர் தனது ஊகம், அரசியல் நிலைப்பாடு அல்லது தனிப்பட்ட முடிவையே உண்மையான பதிலாக அறிவிக்கக் கூடாது. செய்தியியல் என்பது சந்தேகங்களை உருவாக்குவதில் மட்டும் முடிவதல்ல; அவற்றை ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்து, பல்வேறு தரப்புகளின் விளக்கங்களைப் பெற்று, வாசகர்கள் தங்களது முடிவுகளை எடுக்கத் தேவையான முழுமையான தகவல்களை வழங்குவதுமாகும்.

உண்மையின் பக்கம் நிற்பது என்பது ஓர் அதிகார மையத்தை ஆதரிப்பதாகவோ, அதிகாரத்திற்கு எதிராக எழும் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதாகவோ இருக்க முடியாது. அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகளைச் சரிபார்ப்பதும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களுக்கு இடமளிப்பதும், பெயர் வெளியிடாத தகவல் மூலங்களிடமிருந்து பெறப்படும் தகவல்களை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நம்பகமான ஆதாரங்களுடன் உறுதிப்படுத்துவதும் பொறுப்பான செய்தியியலின் அடிப்படை அம்சங்களாகும்.

குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களிடம் விளக்கம் கோராமல், அவர்களின் பதில்களை வெளியிடாமல் ஒருதலைப்பட்சமாக தீர்ப்பு வழங்குவது சமநிலை செய்தியியல் அல்ல. செய்தியில் இடம்பெறும் உண்மைகள், கருத்துகள், குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் ஊகங்கள் தெளிவாகப் பிரித்துக் காட்டப்பட வேண்டும். உறுதிப்படுத்த முடியாத தகவல்கள் அவ்வாறே குறிப்பிடப்பட வேண்டும். எழுத்தாளர் தாம் முன்கூட்டியே தீர்மானித்த அரசியல் அல்லது மத நிலைப்பாட்டிற்கு ஏற்ற தகவல்களை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து வழங்குவது உண்மையைத் தேடும் செய்தியியல் அணுகுமுறையல்ல.

யாழ்ப்பாண மறைமாவட்டத்தின் புதிய ஆயர் நியமனத்தை விமர்சிப்பது தவறான செயல் அல்ல. உள்ளூர் பிரதிநிதித்துவம், போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல், திருஅவை நிர்வாகத்தின் வெளிப்படைத்தன்மை, தமிழ் மக்களின் சமூக நீதிக் கோரிக்கைகள் மற்றும் ஆன்மீகத் தலைமையின் பொதுப் பொறுப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புவது அவசியமானது. ஆனால் அந்த விமர்சனம் நம்பகமான ஆதாரங்கள், ஆவணங்கள் மற்றும் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய சாட்சியங்களின் மீது கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.

“95 சதவீதமான அருட்தந்தையர்கள் எதிர்க்கின்றனர்”, “கர்தினாலின் தனிப்பட்ட அழுத்தத்தினால் நியமனம் நடைபெற்றது”, “அரசுடன் இணைந்த திட்டம் செயற்படுத்தப்படுகிறது”, “தமிழ் அருட்தந்தையர்களின் செயற்பாடுகளைத் தடுப்பதே உள்நோக்கம்” போன்றவை சாதாரண கருத்துகள் அல்ல; அவை சம்பந்தப்பட்டவர்களின் நற்பெயரையும் சமூக நம்பிக்கையையும் பாதிக்கக்கூடிய பாரதூரமான குற்றச்சாட்டுகளாகும். எனவே, இத்தகைய கூற்றுகள் ஆவணங்கள், நேரடி சாட்சியங்கள் மற்றும் பல்தரப்பு ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படாதவரை, அவற்றை நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகளாக வெளியிடுவது செய்தியியல் அறத்திற்கும் தொழில்முறைப் பொறுப்புக்கும் முரணானதாகும்.

புதிய ஆயர் தனது பதவியை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என்ற முடிவை உடனடியாக முன்வைப்பதற்கு முன்னர், அவர் யாழ்ப்பாண மறைமாவட்ட மக்களுடன் எவ்வாறு தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறார், போரால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் நீதிக் கோரிக்கைகளுக்கு எவ்வாறு பதிலளிக்கிறார், காணாமலாக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களின் துயரங்களைக் கேட்கிறாரா, தமிழ் மக்களின் மொழி, மத, பண்பாட்டு மற்றும் சமூக உரிமைகளை எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார் என்பவற்றை அவரது செயல்பாடுகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடுவதே நியாயமான அணுகுமுறையாகும்.

ஒருவரின் எதிர்காலச் செயற்பாடுகள் தொடங்குவதற்கு முன்பே, உறுதிப்படுத்தப்படாத குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் அவருக்கு இறுதித் தீர்ப்பு வழங்குவது இயற்கை நீதிக்கும் செய்தியியல் நெறிமுறைக்கும் பொருந்தாது. அதேவேளை, புதிய ஆயர் பொது விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்றும் கருத முடியாது. அவரது செயற்பாடுகள், நிலைப்பாடுகள் மற்றும் பொதுப் பொறுப்புகள் தொடர்ந்து ஊடகங்களின் சுயாதீனமான கண்காணிப்புக்கும் மதிப்பீட்டுக்கும் உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஊடகம் நீதிமன்றம் அல்ல. அது ஒருவரை விசாரணையின்றி குற்றவாளியாக அறிவிக்கும் இடமும் அல்ல. ஆனால் சமூகத்தின் சார்பில் கேள்விகளை எழுப்பும், அதிகாரத்தைப் பொறுப்புக்கூறச் செய்யும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்களை வெளிக்கொணரும், ஆதாரங்களைச் சரிபார்த்து உண்மையைத் தேடும் பொதுமன்றமாக அது செயல்பட வேண்டும்.

அந்தப் பொதுமன்றத்தில் விமர்சனங்களுக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் கேள்விகளுக்கும் உரிய இடமுண்டு. ஆனால் ஆதாரமற்ற தீர்ப்புகளுக்கும், தனிப்பட்ட ஊகங்களை உண்மைகளாகக் காட்டுவதற்கும், உணர்ச்சியைத் தூண்டி சமூகப் பிளவுகளை ஆழப்படுத்துவதற்கும் இடமிருக்கக் கூடாது. உண்மை, சமநிலை, ஆதாரம், பதிலளிக்கும் உரிமை மற்றும் பொதுநலப் பொறுப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் செயல்படும் ஊடகமே சமூக நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்கும்.